Kiedy rodzic dziecka ze spektrum autyzmu umawia si\u0119 na pierwsze spotkanie, najcz\u0119\u015bciej towarzyszy mu napi\u0119cie: „Czy moje dziecko wytrzyma? Czy b\u0119dzie p\u0142aka\u0107? Czy zamknie si\u0119 w sobie?”. W mojej praktyce w gabinecie Sensorini w Olsztynie zd\u0105\u017cy\u0142am si\u0119 przekona\u0107, \u017ce to w\u0142a\u015bnie ten pierwszy kontakt decyduje o powodzeniu ca\u0142ej dalszej pracy. Dlatego pierwsza wizyta nie jest jeszcze terapi\u0105 w klasycznym rozumieniu - to spokojne, bezpieczne zapoznanie, w kt\u00f3rym dziecko wyznacza tempo, a ja obserwuj\u0119 i s\u0142ucham.<\/p>\n
Dziecko ze spektrum autyzmu bardzo cz\u0119sto reaguje na nowe miejsce ostro\u017cno\u015bci\u0105 lub wyra\u017anym oporem. Nieznane zapachy, d\u017awi\u0119k klimatyzacji, faktura maty, inne o\u015bwietlenie - to wszystko bywa dla uk\u0142adu nerwowego zalewem bod\u017ac\u00f3w. Z tego powodu na pierwszym spotkaniu nie stawiam przed dzieckiem \u017cadnych zada\u0144 „do wykonania”. Pozwalam mu wej\u015b\u0107 do sali wtedy, gdy jest gotowe, przyjrze\u0107 si\u0119 sprz\u0119towi z bezpiecznej odleg\u0142o\u015bci, a czasem po prostu usi\u0105\u015b\u0107 przy rodzicu i popatrze\u0107. Ta pozorna bierno\u015b\u0107 ma ogromn\u0105 warto\u015b\u0107 diagnostyczn\u0105: pokazuje mi, jak dziecko radzi sobie z nowo\u015bci\u0105 i czego potrzebuje, \u017ceby poczu\u0107 si\u0119 bezpiecznie.<\/p>\n
Swobodna zabawa jest dla terapeuty integracji sensorycznej kopalni\u0105 informacji. Zwracam uwag\u0119 na to, jak dziecko odbiera i przetwarza bod\u017ace z poszczeg\u00f3lnych uk\u0142ad\u00f3w zmys\u0142owych:<\/p>\n
Te obserwacje pomagaj\u0105 zbudowa\u0107 wst\u0119pny profil sensoryczny dziecka. Nie jest to jeszcze pe\u0142na diagnoza integracji sensorycznej<\/em>, ale pierwszy, konkretny punkt odniesienia do dalszej pracy. Warto pami\u0119ta\u0107, \u017ce pe\u0142n\u0105, standaryzowan\u0105 diagnoz\u0119 przeprowadza si\u0119 zwykle od 4. roku \u017cycia - u m\u0142odszych dzieci opieram si\u0119 na uwa\u017cnej obserwacji i elementach wczesnej interwencji.<\/p>\n Podczas gdy dziecko oswaja si\u0119 z sal\u0105, rozmawiam z opiekunami. Rodzic zna swoje dziecko najlepiej i widzi je w sytuacjach, do kt\u00f3rych ja nigdy nie mam dost\u0119pu: przy porannym ubieraniu, w sklepie, przy zasypianiu, w przedszkolnej grupie. Pytam o codzienne trudno\u015bci, o to, co dziecko uspokaja, a co wyprowadza z r\u00f3wnowagi. Bardzo cz\u0119sto zachowania odbierane jako „niegrzeczne” - wybuchy z\u0142o\u015bci, uciekanie, zas\u0142anianie uszu - okazuj\u0105 si\u0119 reakcj\u0105 przeci\u0105\u017conego uk\u0142adu nerwowego. Je\u015bli w domu pojawiaj\u0105 si\u0119 napady agresji, warto spojrze\u0107 na nie w\u0142a\u015bnie przez ten pryzmat; wi\u0119cej pisz\u0119 o tym w tek\u015bcie o zwi\u0105zku agresji z przeci\u0105\u017ceniem sensorycznym<\/a>. Szczeg\u00f3lnie trudne bywaj\u0105 dla dzieci ze spektrum wszelkie zmiany rutyny - temu po\u015bwi\u0119ci\u0142am osobny artyku\u0142 o reagowaniu na zmian\u0119<\/a>.<\/p>\n Zanim przyjdziecie na spotkanie, warto przez kilka dni poobserwowa\u0107 dziecko i zanotowa\u0107 kilka rzeczy. To bardzo u\u0142atwia mi prac\u0119:<\/p>\nRozmowa z rodzicem - druga po\u0142owa spotkania<\/h2>\n
Na co zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 w domu przed wizyt\u0105<\/h2>\n
\n